
Boekgegevens
Krassen in Steen
Over dit boek
Op een winterochtend wordt het lichaam van masterstudent Jonas Wuyts gevonden achter het chemiegebouw van de universiteit. De houding is te precies om toeval te zijn. Op de tegels staan geometrische symbolen, uitgevoerd met een bijna rituele nauwkeurigheid. Forensisch experte Alexandra Devos herkent er een gelaagde structuur in die terugrijpt op Gödels onvolledigheidsstellingen en het vergeten werk van een Pools wiskundige.
Wanneer een tweede student wordt gevonden, wordt duidelijk dat iemand een reeks heeft ingezet. Parallel aan het onderzoek dwaalt Harper Nox door Antwerpen, voormalig analist en ex-gedetineerde. Hij leest de stad als een tekst die niemand heeft uitgegeven. Zijn observaties komen dichter bij de zaak dan hij zelf beseft.
Devos en Nox kruisen elkaar wanneer ze onafhankelijk van elkaar dezelfde conclusie trekken over de volgende zet van de dader. Krassen in Steen opent de reeks Nox&Devos, een literaire thriller waarin misdaad en filosofie elkaar raken en waarin elke vondst de vraag stelt over een systeem / mens ooit volledig te doorgronden is.
Lees een fragment
De nacht had regen achtergelaten, maar was zelf opgehouden. Nox liep de Mechelsestraat af, zijn handen in zijn jaszakken, zijn schoenen zacht op de natte keien. Hij kende deze buurt nu lang genoeg om haar te lopen zonder haar te zien, de route ingesleten in zijn voeten tot ze geen instructies meer vroegen. Dat was altijd het eerste wat hij deed in een nieuwe stad of wijk. Lopen tot het lichaam het overnam en het hoofd vrij werd voor wat zich aanbood.
Wat zich vanavond aanbood, was een geur.
Hij rook het voor hij het zag. Industriële schoonmaakzeep, flauw en chemisch, de penetrante basisgeur van een gebouw dat jarenlang mensen had gehuisvest zonder hun keuze. Zijn pas vertraagde een fractie. Aan de rechterkant van de straat was een opbouwcentrum, de dubbele voordeur op een kier, een man met een dweil die naar buiten keek en hem niet zag. Nox keek terug. Raampjes op de bovenverdieping, te smal voor hun gevel, het soort dat geen architecturale reden heeft, maar een andere reden, de reden die je nooit terugvindt in de vergunningsaanvragen. Hij herkende de geur, de ramen, de basisstructuur van die verdieping voor hij de man met de dweil al voorbij was.
Acht bij vier. Dat was de maat die hij had meegenomen.
Niet de cel zelf, die hij zo volledig had verlaten als een cel kan verlaten, maar de oefening die hij erin had gedaan. De eerste maanden in Leuven Centraal had hij de ruimte gemeten met zijn voeten, elke ochtend, tot hij het aantal stappen kende op drie decimalen nauwkeurig en dat getal geen informatie meer was, maar een reflex, een drempelwaarde waar beneden hij altijd wist waar hij stond. Daarna had hij de mensen om hem heen met dezelfde nauwkeurigheid gemeten. Niet hun intenties, want intenties zijn nattevingerwerk. Wel hun gewoontes. Hoe iemand loopt als hij weet dat hij wordt bekeken. Hoe hij loopt als hij dat niet weet. Het verschil zit in de schouders, niet in de benen, in hoe een nek iets inhoudt of niet. Je leert het lezen als je niets anders te lezen hebt.


