mensen kennen zichzelf in de mate dat ze bereid zijn gekend te worden door een ander.”

Boekgegevens
De vernietiging van Matteo Vale
Over dit boek
In De vernietiging van Matteo Vale volgt de lezer twaalf dagen uit het leven van kunstcritica Isabella di Lorenzo, waar controle langzaam plaatsmaakt voor overgave. Wat begint als professionele nieuwsgierigheid ontspoort in een intense confrontatie met een jonge schilder wiens werk en aanwezigheid haar zorgvuldig opgebouwde evenwicht ondermijnen.
Elke ontmoeting verdicht de spanning, elke stilte legt meer bloot dan woorden kunnen verbergen. Tussen verlangen en analyse, nabijheid en afstand, wordt Isabella gedwongen te kiezen wat zij verliest en wat zij bewaart.
Dit is een indringend verhaal over macht, kwetsbaarheid en de prijs van werkelijk zien en gezien worden
a.j. HESELMAN verdiepte zich in de filosofie, bouwt aan bedrijven, schrijft. In de reeks 12 DAYS – CHARACTERS belicht hij markante gebeurtenissen van de hoofdpersonages uit zijn andere werken.
Lees een fragment
Die nacht is anders. Niet op een manier die een naam vraagt of een verklaring. Het is de afwezigheid van iets eerder dan de aanwezigheid van iets nieuws, en Isabella merkt het terwijl het gebeurt, in de fractie van een seconde waarop ze de keuze had kunnen maken en hem niet heeft gemaakt. Ze controleert minder. Ze weet dat ze het kon en heeft besloten het te laten, en het verschil tussen niet kunnen en laten is het enige wat op dit moment telt.
Hij is dezelfde als de vorige nachten: traag, geconcentreerd, een aandacht die zich niet verdeelt maar zich volledig richt. Ze heeft dit de eerste keer ongemakkelijk gevonden, de tweede keer ongemakkelijk maar herkenbaar, en nu vindt ze het iets wat ze geen naam wil geven, omdat elke naam die ze heeft te klein is voor wat ze bedoelt. Ze is aanwezig. Volledig aanwezig, op een manier die haar in het dagelijkse leven zelden lukt en die ze hier, in dit atelier, in dit donker, toelaat. Ze denkt aan het woord revealment, dat ze heeft gelezen in een tekst over restauratie. Het aftrekken van wat de tijd heeft aangebracht om het originele werk te laten zien. Ze heeft het toen een te netjes woord gevonden voor een gewelddadige handeling. Nu begrijpt ze dat het geweld en de zorgvuldigheid elkaar niet uitsluiten.
Ze liggen achteraf stil in het donker. De kachel tikt. Het water van het IJ maakt het zachte geluid dat het altijd maakt, een constante achtergrond die ze inmiddels herkent als de stem van deze ruimte. Hij ligt op zijn rug naast haar en ze weet dat hij niet slaapt.
Hij vertelt haar over Firenze. Over de jaren dat hij restaurateur was in opleiding, over de werkplaats in het Oltrarno waar hij heeft geleerd hoe je de lagen van een doek leest, over de dag dat hij voor het eerst een werk van een onbekende zestiende-eeuwse schilder heeft blootgelegd en begreep dat hij met iemands gedachten omging die al vierhonderd jaar dood was. Hij vertelt het langzaam, in het donker, zonder de haast van iemand die wil dat het verhaal goed overkomt. Het is het meest dat hij in tien dagen over zichzelf heeft gezegd.

