Mijn wereld
Personages
Wie bevolkt deze wereld?

Alexandra Devos
Alexandra Devos is een onafhankelijke forensisch criminologe met twintig jaar ervaring, ingeschakeld bij een reeks moorden op een universiteitscampus waarbij de dader zijn boodschappen verbergt in schijnbaar willekeurige tekens op steen.
Alexandra Devos is een criminologe, forensisch analiste met een specialiteit in cryptologie, gepromoveerd op patroonherkenning in criminologisch taalonderzoek. Een oud-collega van de federale recherche noemt haar de beste om systemen te lezen
Ze werkt traag en grondig. Ze bestudeert ze codes, sorteert en herordent ze, en schrijft rapportzinnen die ze telkens wist, omdat een voorbarige conclusie in een dossier verhardt. Ze spreekt weinig, noteert veel en legt haar pen neer met een kalmte die niets prijsgeeft.
Ze denkt als een analist en bewaart haar twijfels voor zichzelf.
Haar aanwezigheid is ingetogen. Ze vult een ruimte niet bij binnenkomst, en toch volgt Harper Nox haar met zijn blik. Tussen hen ontstaat een spanning die ze onder controle houdt.
Lees het hele dossier →

Alistair Mackay
Alistair Mackay is de erfgenaam van Mackay House in de Schotse heuvels en een whiskydistilleerder voor wie de koperen ketels een kerk en een biechtstoel zijn geworden. Wanneer Isla hem ontmoet, ziet ze een lange man met voorovergebogen schouders, te lang donker haar en een verstelde waxjas over een trui die ooit duur was. Zijn gezicht draagt de lijnen van slapeloze nachten en zijn handen trillen licht wanneer hij whisky inschenkt.
Op zijn zeventiende wordt hij verliefd op de huishoudster Beatrice Cameron en brengt hij drie nachten met haar door. Hij kan haar niet beschermen tegen Dougal Grant. Volgens een van de herinneringen staat hij bevroren in de deuropening wanneer Dougal zich aan haar opdringt, een verlamming die hij decennia meedraagt. In zijn eigen versie van de brand in 1987 kan hij nog één lichaam dragen en kiest hij voor het kind. Zes maanden voedt hij Isla op, ziet in haar trekken afwisselend Beatrice en Dougal, en staat haar daarna af aan Zuster Margaret met een briefje waarin hij schrijft dat ze meer verdient dan hij kan geven. Zijn vaderschap tekent hij weg.
Lees het hele dossier →

Connor MacLeod
Connor MacLeod is barman in Gleneagles in Perthshire en woont alleen in een huis tussen de dennen. Zijn werk draait om precisie. Hij telt flessen en draait etiketten naar voren, hij droogt glazen die al droog zijn en wacht een verzoek altijd volledig af voor hij beweegt. Gasten ziet hij als gezichten die vervagen voor hun namen onthouden zijn.
Zijn houvast is een regel die hij als tiener opstelde en die luidt Geen gasten. Zijn vader meed elk conflict en deed hem nooit voor hoe weigeren werkt, dus leerde Connor het als een spier die training vraagt. Voor Gleneagles werkte hij enkele jaren in Edinburgh, al blijft hij daar vaag over.
Hij luistert meer dan hij spreekt en juist laat hij zich lezen. Zijn voornemens verkruimelen onder blikken en aanrakingen. Zijn zwakte is dat hij veel registreert en weinig vraagt, waardoor hij pas achteraf begrijpt wat hij heeft toegestaan.
Lees het hele dossier →

Dougal grant
Dougal Grant is de antagonist van Moederbloed, erfgenaam van de rijke Schotse familie Grant en Grant Industries. In 1986 is hij twintig en bevriend met de zeventienjarige Alistair Mackay, die opkijkt naar zijn koele beheersing. Wanneer Alistair vertelt dat hij drie nachten met de huishoudster Beatrice heeft doorgebracht, valt Dougals masker. Jaloezie, bezitsdrang en een verlangen dat hij zelf nauwelijks benoemt, sturen hem vanaf dat moment. Hij verkracht Beatrice en wijst Isla, de dochter die zij later baart, aan als zijn kind. Zijn vader koopt de stilte. Alistair houdt hij klein met de overtuiging dat hij zonder hem niets is.
Dougal gelooft in bezit. Controle noemt hij bescherming en grenzen overschrijden noemt hij zorg.
Lees het hele dossier →

Emma Roosendael
Emma Roosendael is drieëntwintig, blond, student economie in Amsterdam en het absolute dragende personage van Schaduw van Verlangen. Ze betreedt het verhaal als toeschouwer. In de galerij staat ze met te lang haar in haar gezicht voor een klein doek, laat haar wijnglas vallen onder Isabella’s blik en blijft stilstaan tussen de scherven, terwijl iedereen kijkt.
Haar leven is geordend rond micro-economie, econometrie en haar nette handschrift in een notitieboek. Daartegenover staat een lichaam dat sneller antwoord heeft dan haar hoofd. Ze bloost snel en verbergt dat slecht. Diezelfde nacht loopt ze zonder jas door de regen naar Julians atelier en zegt ze dat ze niet niet kon komen. Die dubbele ontkenning is haar signatuur, want Emma formuleert haar keuzes graag achteraf als onvermijdelijkheid.
Toch is ze jonger dan Julian en Isabella en de scherpste lezer van de driehoek. Ze raakt Isabella’s arm aan en haar schouders zakken. Ze leidt de twee naar de bank, wijst Julian de rol van brug toe en spreekt voor het eerst hardop uit dat ze alleen op vrouwen valt. Over verlangen denkt ze ruimer dan haar twee medepersonages. Liefde is volgens haar geen bodemloze put en ook geen krappe beurs.
In haar notitieboek legt ze vast wat ze niet durft te zeggen, tot schrijven en handelen samenvallen. Emma vertegenwoordigt het thema van het zichtbaar worden. Ze wordt eerst aangeraakt voor ze zelf aanraakt, herkent zich in de blik van een ander en groeit van object naar regisseur.
Lees het hele dossier →

Harper Nox
Harper Nox is begin veertig, criminoloog van opleiding en voormalig analist bij de federale recherche. Zijn leeftijd laat zich moeilijk vaststellen en zijn kleding valt niet op. Een donkerblauwe jas en een zwarte trui volstaan hem, en zijn stem draagt de slijtage van jaren roken.
Na vijf jaar gevangenis in Leuven Centraal heeft hij een ruimte van acht bij vier meegenomen als maat voor alles. Hij reconstrueert steden met zijn voeten en bewaart wat hij vindt in een geheugen dat geen notitieblok kent. Zo ontdekt hij in de Kloosterstraat een blinde bocht van acht graden die geen kaart vermeldt. Keuzes blijven hem vreemd en zijn beslissingen vallen stilzwijgend.
Hij luistert met volle aandacht en stelt zijn eerste vraag pas na tien minuten. Zijn gezicht geeft weinig prijs, want hij heeft jaren geoefend in kamers waar prijsgeven gevaarlijk was. Hij registreert alles, ook wat hij nog niet begrijpt.
Ruw, hard, stoer, rauw.
Lees het hele dossier →

Isabella Di Lorenzo
Isabella Di Lorenzo is een gevestigde kunstcritica van vermoedelijk in de dertig, getrouwd met een galeriehouder, wier professionele blik — koel, geoefend, alles wegend zonder te blijven hangen — haar hele volwassen leven heeft gestructureerd.
Lees het hele dossier →

Isla Cameron
Isla Cameron is bij aanvang van het verhaal een geslaagde forensisch accountant van 38 uit Québec die haar hele identiteit ziet instorten wanneer ze na de dood van haar adoptieouders een brief van haar onbekende biologische moeder vindt.
Lees het hele dossier →

Julian Rousseau
Julian Rousseau is schilder, woont en werkt in Amsterdam en vormt met Isabella en Emma de driehoek waar het boek om draait. Hij opent het verhaal in een galerij, waar hij zijn catalogus laat vallen, zijn jasje uitdoet en laat liggen en niet weet wat hij moet zeggen. Zijn hele houding bestaat uit kijken. Hij kijkt naar Isabella’s benen en kijkt weg, hij kijkt naar Emma en blijft kijken. Vanuit zijn atelier richt hij zijn Hasselblad op een vrouw aan de overkant die haar haar borstelt, maar hij drukt nooit af. Kijken is voldoende, zegt hij zichzelf, al voelt hij zelf dat dit verandert.
Het atelier is zijn toevluchtsoord, met terpentijn, een versleten leren bank, goedkope whisky en rode verf onder zijn nagels die er niet meer uitgaat. Hij schildert Emma drie uur lang en het doek wil niet lukken. Een schilder die vastlegt wat hij ziet, ontdekt dat hij niet begrijpt wat hij voelt.
Zijn theorie over liefde is ruim. Liefde hoeft volgens hem niet schaars te zijn en kiezen is geen plicht. Isabella noemt dat een intellectuele mantel voor zijn onvermogen om te kiezen. Hij antwoordt dat zij haar verleiding en controle op dezelfde manier gebruikt en dat ze allebei bang zijn. Zijn eigen angst is dat hij te weinig geeft en blijft zweven in theorie. Een eerste huwelijk, gesloten op zijn vijfentwintigste, strandde omdat zijn vrouw te veel van hem hield en hij zich leeg voelde. Ook Sarah, die hem leerde dat kijken een vorm van aanraking kan zijn, ligt achter hem.
Lees het hele dossier →

Sarah Grant
Sarah Grant is een methodische, dossiergerichte onderzoekster die in februari 2011, tijdens een congres in Genève, wordt geconfronteerd met een anonieme kinderfoto en een code — SHGT-17 — die haar naar een verlaten Zwitserse instelling en naar een geboorteakte leidt die haar eigen herkomst radicaal in twijfel trekt.
Lees het hele dossier →

Sophie Marchand
Sophie Marchand komt Gleneagles binnen met een camera om haar nek en bestelt een Talisker Storm met een stem zo laag dat Connor dichterbij moet komen. Voor ze proeft, houdt ze het glas tegen het licht. Ze doet alles traag, ogen half gesloten, en bestudeert dingen voor ze ze aanraakt. Haar handen zijn smal en rustig, haar huid koeler dan hij verwacht.
Ze fotografeert wat geen toerist fotografeert. Plafondlijsten, slijtplekken op liftknoppen, de treden van de brandtrap. Ze werkt met de grondigheid van een chirurg voor de eerste snede en leest een gebouw als een kaart waarop elke overgang een route is. Ze vraagt of ze Connor mag fotograferen en neemt zijn instemming mee als een formaliteit. Haar parfum doet aan ontwikkelvloeistof denken.
Ze spreekt weinig, maar haar korte zinnen wegen zwaar. Blijf, zegt ze, en hij blijft. Ze eist dat Connor na de daad een foto naar haar stuurt en niet naar Vivienne, en breekt daarmee even het plan van haar metgezellin. Vivienne noemt haar goed in details.
Ze kleedt zich eenvoudiger dan Vivienne, in zacht grijs katoen, en is daardoor moeilijker te negeren. Op de dag van de daad komt ze zonder camera, bestelt water en legt drie vingers plat op de toog. Daarna vindt Connor een afgedrukte foto met een zin in een ronder, minder gecontroleerd handschrift. De tekst noemt geen naam, dus dat het van haar komt, is mijn lezing.
Lees het hele dossier →

Vivienne Lascaux
Vivienne Lascaux arriveert in Gleneagles in een lichtgrijze regenjas die te elegant is voor het weer. Haar Engels draagt een accent dat aan Frankrijk doet denken, verzacht door jaren in andere landen. Ze legt het hotel vast voor ze de deur binnenstapt. Aan de bar bestelt ze een Talisker Storm en zegt ze hardop dat voorspelbaarheid een deur is die je alleen nog hoeft te vinden.
Ze is de planner. Haar vragen over de sluitingstijd van de personeelsingang en de binnenweg achter het linnenkastje klinken als nieuwsgierigheid naar architectuur en blijken bouwstenen. Haar stem blijft vlak en haar glimlach blijft bij haar mond. Haar aanrakingen duren precies lang genoeg om geen ongeluk te zijn. Ze kent Connors telefoonnummer, ze noemt het bordje op 612 voor hij het haar vertelt en ze verbrandt haar plattegrond boven een asbak tot niets meer leesbaar is.
De diefstal van drie schilderijen uit suite 612 noemt ze corrigeren. Volgens haar kwamen ze via schijnbaar legale transacties van een familie die nooit de middelen had om ze terug te eisen. Namen of bewijs geeft ze niet. Haar overtuiging moet volstaan, en bij Connor volstaat ze.
Haar zachtere momenten, het verhaal over Bretagne en één lach die niet berekend lijkt, dienen telkens ook als aandacht die hem openmaakt. Ze kiest bordeaux kant waarmee ze stuurt waar hij kijkt. Wanneer Sophie een eis aan het plan toevoegt, protesteert ze kort en geeft ze toe. Daarna vertrekt ze met een taxi richting Perth en laat een grotere fooi achter dan gebruikelijk. In Connors bar ligt een envelop met haar handschrift.
Lees het hele dossier →
Deze personages leven in de boeken.
Ontdek de boeken →