Erkenning
Erkenning is geen beloning die iemand verdient. Het is de voorwaarde waaronder een mens zichzelf kan worden. Wie nooit werd gezien, leert te geloven dat zijn bestaan geen getuige nodig heeft, en bouwt vervolgens een leven op de afwezigheid van die getuige.
Erkenning vraagt twee posities. Er is een blik die werkelijk kijkt en een mens die zich laat zien. Elk van beide alleen blijft een gebaar. Wie bewonderd wordt voor een masker, hoort in het applaus enkel de bevestiging van zijn eenzaamheid.
Het lichaam kent het verschil vroeger dan het denken. Een schouder zakt wanneer iemand werkelijk luistert, een adem wordt dieper wanneer een waarheid niet wordt afgestraft. Wie dat nooit meemaakte, herkent erkenning aanvankelijk als gevaar.
Erkenning is niet hetzelfde als goedkeuring. Iemand kan volledig worden gezien en toch worden afgewezen, en dat doet minder schade dan goedkeuring voor een versie van hem die niet bestaat. Wie erkend wil worden, riskeert dat de ander iets ziet wat hem niet bevalt.
Erkenning werkt ook omgekeerd. Wie een ander werkelijk erkent, geeft een deel van zijn eigen controle prijs, omdat hij toegeeft dat de ander een binnenkant heeft die hem kan veranderen. Daarom wordt ze zo vaak onthouden.
Een erkenning die wordt afgedwongen, is hoogstens naleving. Ze kan worden gevraagd, uitgelegd en verdiend, maar niet bevolen. De ander moet haar kunnen weigeren, anders blijft er van haar enkel de vorm over.
Soms komt erkenning laat, van een ander dan degene van wie ze had moeten komen. Ze herstelt het verleden niet. Ze verandert wat een mens ermee kan.
Wie erkend wordt, hoeft niet langer te bewijzen dat hij bestaat. Hij kan beginnen te beslissen wie hij wil zijn.







